FURKOTNA DROGA zob. Stromżyk FURKOTNY WARIANT zob. Lisia Droga FURMAŃSKA, DROGA-, Furmaniec, łączy wieś Chlebowo z Polaną Kołowską, na dłuższych odcinkach interesująca krajobrazowo, punkty widokowe. P R Z E B I E G: 0,0 km Chlebowo, PKS, stąd przez wieś ku płn., 0,5 km skręt na płn.-wsch. przez Polanę Chlebowską, 3,5 km skrzyżowanie z Drogą Czterech Podków na skraju puszczy, 4,2 km jez. Węglino, 4,7 km Węglino, przysiółek, skrzyżowanie z Drogą Binowską, początek Polany Binowskiej, 5,3 km Binówko i zbieg z Drogą Graniczną, 6,0 km Stępnówka, skrzyżowanie z Drogą Mazowiecką, koniec Polany Binowskiej, 6,7 km rozjazd z drogą Zygzak, 7,1 km jez. Piasecznik Mały, 7,8 km zbieg z poprzeczną drogą Binowo - Kołowo. Dalej praktycznego znaczenia droga nie posiada, gdyż po przebiegnięciu jeszcze ok. 300 m kończy się ślepo obok pozostałości dawnego folwarku Osetne Pole. Dawniej biegła dalej na płd.-wsch. i skrajem lasu na płd. do mostku na Wężówce i jej lewym brzegiem do zbiegu z drogą Sienną. - Fuhrmannweg. /C4 � E5/ GANEK, droga łącząca Psie Pole z Drogą Chojnowską przy Szwedzkim Kamieniu, gruntowa, malownicza, dług. 0,8 km. Od zbiegu dróg i ścieżek na polance odchodzi na wsch. biegnąc krawędzią wzgórza bez nazwy, mija po prawej Dolinę Marzanny. Następnie zwraca się ku płn. i zakosami po dość stromym zboczu schodzi do doliny Chojnówki, okrąża mały pagórek i w prawo przez przepust na Chojnówce dołącza do Drogi Chojnowskiej. - Schwiegermutterweg. /C3/ GARBISKO zob. Kopytnik, GARCZYN, Garcza Góra, wzgórze 85,0 m n.p.m., w płn. części puszczy, od wsch. opadające ku dolinie Chojnówki, od zach. sąsiaduje z Lisią Górą, rozciąga się od autostrady na północy do Smoczej Jamy na południu. Bogato urzeźbione. Porośnięte ponad 50-letnią buczyną. Oddz. leśn. 240, - Topferberg, Topferkuhlen (Topfer to nazwisko współwłaściciela wielkiej cementowni Stern Zement Fabrik w Szczecinie Podjuchach. Na jego zlecenie prowadzono tu próbne wykopy w poszukiwaniu margli, stąd w nazwie gwarowe słowo Kuhle: dół, dziura. Spolszczając nazwę niem. nazwisko topfer potraktowano jako rzeczownik pospolity: garncarz, zdun). /D2/ GĘSIA SZYJA, malownicza dolina na płn. krańcu Puszczy Bukowej. Rozpoczyna się w odl. ok. 100 m na wsch. od rozwidlenia Drogi Górskiej i Sarniej szerokim obniżeniem, z którego odchodzi na wsch., także dolina Małej Niedźwiedzianki. Mija niewielkie mokradło, i schodzi dość stromo ku płn. aż na skraj lasu. Wys. 94,8 - ok. 58 m n.p.m. Kształtem przypomina literę "S", stąd nazwa. Przebiega przez nią mało uczęszczana ścieżka długości 1,5 km (oddz. leśny 137 i 168). /E3/ GĘSIECwzgórze, 108,9 m n.p.m., położone w płn. części rezerwatu Kołowskie Parowy. Od płn. i zach. opada stromo ku dolinie Potoku Śmierdnickiego, od płd. ku dolince bezimiennego dopływu Utraty. Na płn.-wsch. płytka przełączka oddziela je od Trojaków. (Oddz. leśn. 157). Porośnięte ponad 90-letnią buczyną. - Ganseortsberg. /G4/ GLAPI GARB, wydłużone wzgórze o dwu szczytach: na płn.-zach. 122,9 m n.p.m. i na płd.-wsch. 120,6 m n.p.m., położone na płd. krańcu puszczy, na płn. od Polany Binowskiej między drogami: Zygzak od zach., Drogą Furmańską od płd. i drogą Binowo - Kołowo na wsch. Dość stromo opada ku jez. Piasecznik Mały (oddz. leśne 345-346). Porośnięte blisko 150 - letnią buczyną. Bogato rozczłonkowane. W pierwszym od zach. obniżeniu grzbietu po stronie płn. zalega głaz narzutowy Kołyska, powyżej doskonały punkt widokowy na Polanę Binowską. Nazwa od licznych gniazd wronich (glapa: gwarowa nazwa wrony). /E4/5/ GLINIEC, Ogród Dendrologiczny - o g r ó d d e n d r o l o g i c z n y (w literaturze naukowej znany jako ogród dendrologiczny w Glinnej koło Szczecina), leżący na płd.-wsch. krańcu puszczy (oddz. leśny 222), w odl. 1,3 km od przystanku PKS we wsi Glinna, naprzeciw dawnej gajówki Gliniec. Zajmuje obszar 4,3 ha, na którym rosnie 680 okazów 195 gatunków i odmian egzotycznych i rzadkich drzew i krzewów, m.in. mamutowiec olbrzymi (sekwojadendron olbrzymi) jeden z dwu starszych okazów tego gatunku w Polsce, jodła olbrzymia, największy okaz w kraju, jeden z największych u nas okazów jodły szlachetnej. Z uwagi na ubytki w starszym drzewostanie prowadzi się stałe uzupełnianie kolekcji, przy czym ilość okazów, jak i gatunków ulega zmianie.
W roku 1823 ówczesny właściciel folwarku Glinna założył na skraju puszczy szkółkę drzew i krzewów rodzimych z myślą o obsadzaniu nimi okolicznych dróg. Wkrótce jednak zaczęto w szkółce hodować okazy gatunków egzotycznych. 1862 zainteresował się szkółką Carl Ludwig Gené nadleśniczy ze Śmierdnicy. Z jego inicjatywy zaczęto stopniowo powiększać obszar szkółki, aż doszedł on do 25 morgów pruskich (ok. 6,5 ha) sięgając do Glinieckiego Bruku na wsch. poza Leśną Szosę na zach. 1870 folwark przeszedł na własność państwa, a szkółkę przejęło nadleśnictwo w Śmierdnicy. 1878 szkółka została uznana jako Królewski Ogród Dendrologiczny; wydzielono z niej wtedy obszar w kształcie trójkąta prostokątnego, którego podstawę stanowiła droga z Dobropola do Leśnej Szosy na przestrzeni ok. 500 m od skrzyżowania przy Glinieckim Bruku; wys. trójkąta od strony zach. wynosiła ponad 300 m. Podjęto intensywne nasadzenia i większość najstarszych i najwartościowszych okazów pochodzi właśnie z tego okresu. Ok. 1930 z tego trójkąta wydzielono mniejszy teren o obrysie trapezu i powierzchni 1,8 ha i w takich granicach ogród przetrwał do 1986 r. Od 1970 r. w porozumieniu z Okręgowym Zarządem Lasów Państwowych w Szczecinie bezpośrednią opiekę nad ogrodem przejęło Arboretum Leśnego Zakładu Doświadczalnego w Rogowie, wydzielona placówka Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego Warszawie. 1986 rozpoczęto prace na obszarze 2 ha poza granicą ogrodu, w wyniku których powiększono go o teren wzdłuż strumienia Gliniec, gdzie można będzie uprawiać gatunki wymagające siedlisk wilgotnych, i założono staw o pow. ok. 15 arów, wokół którego powstaje tzw. ogród japoński. [Podział ogrodu na kwatery i rozmieszczenie najcenniejszych okazów pokazuje plan]. - Neu Glien, Glien Pflanzgarten, od 1878 Glien Königlicher Pflanzgarten. /18/
- dawna gajówka i małe osiedle mieszkaniowe pracowników leśnych, położone po płn. stronie drogi z Dobropola Gryf. do Leśnej Szosy, powstałe 1878-79. - Neu Glien, Försterei Pflanzgarten. /18/
- s t r u m y k wypływający z zabagnionego obniżenia terenu na zach. od Glinieckiego Bruku w oddz. leśn. 204 przepływający przez ogród dendrologiczny i w nim uchodzący do Potoku Słonecznego. Dług. ok. 1,3 km. /G6/
GLINIECKI BRUK,droga łącząca Drogę Kołowską w odl. ok. 0,2 km przed jej zach. wyjściem na Polanę Dobropolską ze wsią Glinna Brukowana, dług. 2,4 km. Początkowo biegnie na płd.-wsch. przez wschodnią połać Wielkiego Moczaru, by na krawędzi rozległego obniżenia skręcić na płd.-zach.; 0,8 km tu z prawej strony resztki głazu narzutowego częściowo obrobionego w bloki (oddz. leśn. 204), 1,4 km skrzyżowanie z drogą brukowaną do Glińca i Leśnej Szosy (na zach.) a gruntową do Dobropola Gryf. (na wsch.); piękna panorama wsi Glinna i w dali Równiny Pyrzyckiej. 1,6 km leśniczówka Glinna, 2,2 km zbieg z drogą do Dobropola Gryf., 2,4 km Glinna, PKS. /G6/ GLINNA, - J e z i o r o G l i n n e ń s k i e, Jez. Glińskie(?), jez. Glinne(!), Glinno(!), największe z jezior występujących na południowym obrzeżu Puszczy Bukowej. Na skutek wypłycania się południowo wschodnia zatoka wyodrębniła się od reszty jeziora w związku z czym należy mówić o dwu jeziorach: Glinnie Wielkiej i Glinnie Wąskiej.
G l i n n a W i e l k a, lustro wody na wys. 25,2 m n.p.m., powierzchnia 65,6 ha, dług. ok. 1350 m, szer. 150 - 650 m. Linia brzegowa dobrze rozwinięta długości 5,3 km. Przez płd.-zach. część przepływa jeden ze źródłowych potoków Krzekny. Od płn. przyjmuje kilka strumieni, m.in. Wężówkę i cieki wypływające z Mokrego. Można wyróżnić pięć zatok: płn.-zach. Zat. Wężówki albo Pieprzową, na której północnym krańcu znajduje się ujście Wężówki; na płn.-wsch. Zat. Leniwa albo Gniła, tu uchodzi krótki ciek z Jez. Leniwego, na płd.-zach. Zat. Krzekny , do której wpływa jeden z potoków źródłowych Krzekny i obok, najsłabiej zarysowana Zat. Ujście, gdzie znajduje się jego wypływ; na płd.-wsch. część dawnej Zatoki Promna, która wąską i płytką cieśninką o dług. ok. 300 m łączy się z jez. Glinna Wąska. Bardzo malownicze. Brzegi płaskie, częściowo podmokłe, zarośnięte gęsto drzewami i krzewami. Zarybione. U nasady półwyspu rozdzielającego zatokę Leniwą i Promna grodzisko wczesnośredniowieczne, z którym wiążą się legendy miejscowe (por. Kołyska). Wzdłuż zach. brzegu ciąg widokowy. Projektowany rezerwat przyrody dla ochrony typowej roślinności wodnej, nawodnnej i przybrzeżnej, w której liczne rzadkie elementy flory: elisma wodna, grążel drobny i in. na brzegu kilka gatunków chronionych storczyków. - Glien See, Gliesee, Grosser Gliensee.
- G l i n n a W ą s k a, P r o m n a, odgrodzona płycizną i ścianą trzcin; lustro wody na wys. 25,2 m n.p.m., powierzchnia 12,5 ha, słabo rozwinięta linia brzegowa dług. 2,4 km, największa długość 1050 m, szerokość 100 - 200 m. Woda nieprzezroczysta, dno muliste. Brzegi od płd. i wsch. wysokie (do 12 m), zarośnięte drzewami i krzewami; brzeg płn. częściowo podmokły. Do niewielkiej zatoczki uchodzi tu ciek z jez. Dereń. Na zach. krańcu jeziora ośrodek wypoczynkowy i przystanek PKS na żądanie. - Langer Gliensee, Der lange Gliensee, Die Fähre (=prom). /17/
- M a ł o l e s i e, leśniczówka, budynek mieszkalny i dwa budynki gospodarcze z końca XIX w. położone po zach. stronie. Glinieckiego Bruku w odległości 0,2 km od jego skrzyżowania z drogą Dobropole Gryf. - Gliniec - Leśna Szosa. Przy drodze polnej odchodzącej stąd do centrum wsi Glinna w odl. ok. 0,3 km na płd.-zach. głaz narzutowy, granit różowy o obw. ok. 3,9 m. /G6/
GLINNEŃSKIE, JEZIORO- zob. Glinna, GNILEC, jezioro - zob. Leniwe, Jezioro- GNILA, ZATOKA- zob. Glinna Wielka. GNILE, JEZIORO- zob. Leniwe, Jezioro- GORZEŃ, uroczysko, partia lasów ograniczona od zach. Polaną Chlebowską, od wsch. Polaną Binowską, od płn. Drogą Furmańską i od płd. Drogą Sienną (oddz. leśne 348-355). Tereny o urozmaiconej rzeźbie porastają drzewostany bukowe i sosnowe; w obniżeniach zarastające jeziorka, moczary i torfowiska. Liczne interesujące wnętrza krajobrazowe. Nad brzegiem Jez. Binowskiego ośrodki wypoczynkowe. Nazwa od gorzeć, płonąć: miejsce wypalone. - Der Waldbrand. /C5/ GOSTKOWO, uroczysko, partia lasów położona na wsch. od Polany Binowskiej i na płn. od jeziora Glinna Wielka. Od płn. sięga po Chłopski Las i Wiszowaty Kąt, od wsch. po bezimienny strumień uchodzący do jeziora. Obejmuje oddz. leśn. 214 - 215, 217 - 218, 226cd - 230 i 233d - 236. Teren na płn.pagórkowaty, bliżej jeziora płaski, częściowo podmokły. W granicach uroczyska znajduje się zach. część rezerwatu Źródliskowa Buczyna. Drzewostany bukowe, w tym buczyna źródliskowa ze storczykami w runie. Liczne źródła i strumienie, m.in. Wężówka, spływające do jez. Glinna Wielka, nad którymi lasy łęgowe, a na miejscach nisko położonych i nad jeziorem płaty łozowisk i olszyn. - 1234 Gusticove. /E/F6/ GÓRSKA, DROGA-, łączy Szczecin Klęskowo (ul. Chłopska) z Drogą Kołowską w Kołówku. Na początkowym odcinku wykładana płytami betonowymi, dalej żużlowa. Zaczyna się na zbiegu ul. Chłopskiej i Drogi Dolinnej (0,0 km) i prowadzi na płd.-wsch., potem na płd. 1,0 km rozjazd z Drogą Sarnią, skręt ku płd.-zach., pod górę. Dalej grzbietem wododziału między Wielką Niedźwiedzianką od wsch. i Słupienicą od zach., wspaniały ciąg widokowy. 3,0 km zbieg z Drogą Kołowską. - Berg Weg. /E2/4/ GRANICZNA, DROGA-, łączy Szczecin Zdroje z Drogą Furmańską na skraju Polany Binowskiej, na płn. od gajówki Binowo, dług. 5,1 km, na znacznych odcinkach malownicza. P R Z E B I E G: najczęściej przyjmuje się jej początek przy przejściu pod autostradą na przedłużeniu ul. Radosnej w odl. ok. 0,4 km od płd.-wsch. krańca rezerwatu Zdroje, skąd biegnie na płd. 0,5 km rozjazd kilku dróg, w prawo odbiega droga do rozjazdu autostrady z ul. Morwową (ok. 0,4 km) - 0,6 km rozwidlenie drogi: w prawo obejście niewielkiego pagórka, prosto przejście przez przekop. Dalej krawędzią malowniczej doliny Chojnówki - 1,3 km skrzyżowanie z gruntową drogą z Lisiej Jamy, początek rezerwatu Bukowe Zdroje - 2,0 km na zach. odchodzi tzw. ścieżka Nad Jeziorną - 2,3 km Psie Pole, koniec rezerwatu - 2,4 km na płd.-zach. odbiega Stara Droga Klucka - malowniczy odcinek wzdłuż wsch. podnóża Klasztornego - 2,9 km zbieg z asfaltowaną Drogą Kołowską i razem z nią do Trzech Braci (3,2 km), gdzie zbieg z Drogą Klucką. Dalej na płd. - 3,4 km Ławno. Stąd po zboczu Wodnika zejście w dolinę Ponikwy (4,4 km) - 5,1 km zbieg z Drogą Furmańską. -Grenz Weg. Nazwa upamiętnia dawne podziały puszczy. W średniowie czu droga prowadziła granicą między posiadłościami miasta Szczecina na wsch. i dobrami klasztoru cystersów w Kołbaczu na zach. Od XVIII w. po 1939 r. tędy biegła granica powiatu rędowskiego (Kreis Randow) z siedzibą w Szczecinie. /C1/3/ GRODARZ,króciutki strumień mający trzy źródła w podmokłej dolince na płd. od grodziska Chojna. Przepływa 0,2 km w gęstych zaroślach po pd. stronie Drogi Grońskiego i uchodzi do Stroni z jej prawego brzegu w odl. ok. 150 m od jej ujścia do Chojnówki. Nazwa topograficzna od pobliskiego grodziska. /D2/ GRODZISKO CHOJNA zob. Chojna GRODZISKO KLĘSKOWO zob. Chojna GRODZISKO ŚMIŁOWSKIE zob. Chojna GRODZISKO ZGNIŁY GRZYB zob. Zgniły Grzyb GROŃSKIEGO, DROGA-, Droga Stanisława Grońskiego (1907-1957), wybitnego taternika i alpinisty, miłośnika Puszczy Bukowej, łączy Szczecin Klęskowo (ul. Chłopska na płd. od autostrady) z Drogą Chojnowską, przebiega krawędzią wzgórza rozciągającego się równoleżnikowo wzdłuż płn. krańca Puszczy Bukowej; gruntowa, dług. 1,9 km, odcinkami malownicza. P R Z E B I E G: zaczyna się na rozwidleniu z brukowaną drogą do leśniczówki Klęskowo na zach. od mostku na Rudziance, 0,8 km po prawej zalega Głaz Grońskiego; 1,2 km dwoma zakosami schodzi w dolinę i szerokim łukiem okrąża od płd. wzgórze Chojna (z grodziskiem) wchodząc w granice rezerwtu Bukowe Zdroje; 1,8 km zbieg z Leśną Ścieżką, zaraz mostek na Chojnówce i połączenie z Drogą Chojnowską. /D/E2/ GROŃSKIEGO, GŁAZ-, Kamień Stanisława Grońskiego, do 1957 r. Kamień Aleksandra Świętochowskiego, albo Bolkowy Głaz (Kamień) ku czci Bolesława Krzywoustego. Gnejs szaroróżowy, średnioziarnisty, blok odspojony z zachowanym otworem na założenie ładunku wybuchowego, obwód 12,3 m, wys. ponad powierzchnię ziemi 1,4 m, wydłużony, dług. 4,5 m. 23.08.1959 r. PTTK umieściło na głazie marmurową tablicę inskrypcyjną upamiętniającą Stanisława Grońskiego, w 1976 r. zmieniono tablicę na metalową. Zalega na niewielkim podwyższeniu terenu po płd. stronie Drogi Grońskiego (oddz. leśny 237) w odl. 800 m od Dębów Bolesława Krzywoustego w Szczecinie Klęskowie. /D2/ GUŚLARZ,bogato urzeźbiony płn. stok płaskowzgórza Szczucin, opadające (w zach. części dość stromo) ku Jasnej Polanie w dolinie Trawny. Na zach. krańcu dwa małe strumienie spływają do Lisiego Potoku tuż przed jego ujściem do Trawny. W zagłębieniach terenu mokradła i podmokłości. Wzdłuż płn. krańca przebiega Królewski Bruk. Porośnięty piękną ponad stuletnią buczyną (oddz. leśne 110,128). - Nazwa niejasna. - Waldtrautsber. /F/G3/ GRZYBNO zob. Lisia Miedza
|
