Wędrówkę zaczynamy przy Dębach Krzywoustego (a) na ulicy Chłopskiej w Klęskowie (obrzeża os. Bukowego), zaraz za olbrzymim wiaduktem autostrady. Kierujemy się na drogą brukowaną na południe (żółty szlak), i dochodzimy do rozwidlenia dróg - w prawo odchodzi Droga Dolinna, ale my idziemy w lewo, ostro pod górę drogą z płyt betonowych, by po chwili dotrzeć na skraj ogródków (po lewej) działkowych i do Polany Harcerskiej usytuowanej w lesie, po prawej stronie. Idąc dalej prosto, żużlową Drogą Górską, wkraczamy do Puszczy.
Na rozwidleniu, przy kapliczce (b), naszą trasę przecina czarny szlak , ale nas on nie interesuje. Droga Górska wraz z żółtym szlakiem skręca w prawo ostro pod górę, natomiast my kierujemy się w lewo - Drogą Sarnią, która zaprowadzi nas (po około 600 m ) w dolinę strumienia Niedźwiedzianka, do skrzyżowania z Drogą Kiełpińską (c).
 
Punkt charakterystyczny na krzyżówce (c) .
W tym miejscu skręcamy w prawo, kierując się wzdłuż strumienia na południe, by po chwili ( 300 m) dotrzeć do punktu (d), gdzie opuszczamy Drogę Kiełpińską skręcając w lewo, ostro pod górę, ścieżką przez gęsty, iglasty zagajnik.
Skręt w lewo (d) - opuszczamy dolinę Niedźwiedzianki.
Po pokonaniu bardzo ostrego podejścia, dochodzimy do drogi biegnącej po grzbiecie (e) na której kierujemy się w prawo, dalej pod górę, by w końcu dotrzeć do Królewskiego Bruku (f). Tutaj skręcamy w prawo i dalej (niebieski szlak) udajemy się malowniczą, wijącą się po wzniesieniach, najlepiej zachowaną w puszczy, drogą brukową. Ponad drzewami, raz po raz, wyłania sięi maszt RTV. W końcu stajemy u jego podnóża. Dokładnie cały obiekt zwie się: Radiowo-Telewizyjne Centrum Nadawcze w Kołowie. Dwa maszty  ustawione na wzniesieniu Lisica są widoczne nawet z kilkunastu kilometrów. Jeden z nich (niższy) jest starszy - został zbudowany w  1968 roku przez Mostostal Zabrze i miał wysokość 228 metrów. Po ustawieniu, w 1985 r. przez tą samą firmę, nowego masztu (267 m) , stary został skrócony do wysokości 67 m. i nadal jest użytkowany. Pierwotnie na tym  miejscu stała  wieża spadochronowa która  około 1930 roku została przebudowana  na wieżę widokową o wysokości 36 m. Tutaj (g), naszą trasę przecina żółty szlak, ale my pójdziemy dalej brukiem (potem asfaltem) przez Polanę Kołowską.
W punkcie (h) wkraczamy na Drogę Kołowską (dołącza zielony szlak) i udajemy się do Kołowa. Tam też niebieski szlak odchodzi w prawo a my przemierzamy wioskę drogą asfaltową. Kołowo (i) to wieś położona na Polanie Kołowskiej i głównym grzbiecie Wzgórz Bukowych, na wys. 130 - 135 m n.p.m. Ma około 100 mieszkańców i 20 gospodarstw indywidualnych. Wieś charakteryzuje się  "wietrznym" mikroklimatem oraz najdłuższym w okolicy utrzymywaniem się pokrywy śnieżnej. W tej miejscowości warty zauważenia jest neogotycki kościółek p.w. Najświętszego Serca Pana Jezusa, z końca XIX w. wraz z poniemieckim cmentarzykiem. Został on zbudowany  na fundamentach wcześniejszych świątyń. Cały obiekt ładnie prezentuje się wśród drzew. Miejscowa legenda opowiada o opacie z Kołbacza który zakochał się w pięknie tej wsi. Postanowił więc sprezentować mieszkańcom kościół, co jednak nie było po myśli Diabła pragnącego nadal roztaczać swoje panowanie w Puszczy Bukowej.  Kiedy kościół budowano, diabeł rozmyślał jakby tu pokrzyżować plany ludziom opata. Nie był w stanie jednak nic temu zaradzić, więc gdy prace były już na ukończeniu, wściekły Boruta wszedł na pobliską górę i cisnął w kościół ogromnym głazem. Głaz był jednak zbyt ciężki i nie doleciał do celu spadając w dolinę nieopodal Szwedzkiego Młyna. Mieszkańcy Kołowa na pamiątkę zdarzenia nazwali go Diabelskim Głazem - obecnie jest on bardziej  znany jako Głaz Omszały. Na cmentarzu przykościelnym znajdują się resztki grobów poniemieckich . Całość jest otoczona kamiennym murem wysokości jednego metra. We wnętrzu Kościoła znajdziemy cenne płyty nagrobne. Na cmentarzu przykościelnym znajdują się resztki grobów poniemieckich (fot. poniżej) . Całość jest otoczona kamiennym murem wysokości jednego metra. We wnętrzu Kościoła znajdziemy cenne płyty nagrobne .  Po minięciu obu stawów nasza trasa skręca w prawo ( jeszcze na terenie zabudowanym, zaraz za drugim stawem ) i wiedzie obok budynku (patrz foto poniżej). Tak więc opuszczamy asfaltową Drogę Kołowską i zielony szlak, kierując się ponownie na południe - ku słońcu.
Idziemy dalej przez wioskę drogą brukową. Nie skręcamy w prawo i opuszczamy zabudowania kierując się nad jezioro Czarne drogą gruntową, która wiedzie nas po wysoko położonych terenach, aleją wśród niskich drzew, łąk i pól.  Na prawo przepiękne widoki na Polanę Kołowską . W pewnym momencie , w prawo w dół, odchodzi inna droga, ale my kierujemy się w lewo (patrz foto poniżej).
Droga zaczyna mocno opadać w dół i dalej wąwozem wkraczamy ponownie do lasu. Po prawej strome zbocze doliny, na dnie której znajduje się Jezioro Wężówka. Przysłonięte gęstym drzewostanem nie ukazuje się ono jednak naszym oczom. Droga teraz skręca w prawo (ciągle wzdłuż doliny Wężówki) i znowu zaczyna gwałtownie opadać, tym razem do doliny jeziora Czanego. Po dojściu do kolejnego rozwidlenia (j) dróg leśnych (fot. poniżej) sręcamy w lewo, w dół by dojść , po paruset metrach, do jeziora Czarnego. Jednak wrócimy do tego rozwidlenia z powrotem, gdyż droga wiodąca na nim w prawo (mająca po prawej stronie las brzozowy) zaprowadzi nas nad jezioro Wężówka.


Jezioro Czarne (k) jest położone w tzw. Chłopskim Lesie. Według wielu jest to wyjątkowo piękne  miejsce - położone w uroczej kotlince, otoczone zewsząd zróżnicowanym lasem i trudno dostępne dla przypadkowych turystów. Jest to w zasadzie staw ("Czarny Staw") o sporej 9-o metrowej głębokości i szerokości 260 metrów. Tafla wody jest położona na wys. 76 m.n.p.m a okoliczne wzgórza sięgają 102 m.n.p.m. Na północnym brzegu (przy zielonym szlaku) znajduje się urocze miejsce odpoczynku z dojściem do wody, a przy nim parę małych głazów zatopionych częściowo w wodzie. Dokładnie po drugiej stronie, przy ujściu okresowego strumienia jest większy głaz, również częściowo zatopiony, na który można wejść.
Wracamy do rozwidlenia i skręcamy w lewo drogą prowadzącą wzdłuż lasu brzozowego. Dochodzimy do miejsca (L), w którym strumień Wężówka opuszcza jezioro o tej samej nazwie. Wiedzie tędy czarny szlak, którym to udamy się dalej w lewo, drogą biegnącą wzdłuż głębokiego kanionu . Jezioro Wężówka położone jest w płd. części Polany Kołowskiej na zach. od Chłopskiego Lasu w wąskim głębokim obniżeniu terenu (zbocza powyżej 20 m wys. względnej). Lustro wody na wys. 79,5 m n.p.m., pow. 2,29 ha, dług. ok. 380 m, szer. 60 - 110 m.
Czarny szlak prowadzi nas do głazu Zbyszek (m) (położonego po drugiej stronie doliny strumienia) a następnie do Drogi Siennej (n)(niebieski szlak) i rezerwatu Źródliskowa Buczyna.

Ten odcinek trasy (niebieski szlak) będzie najtrudniejszym w naszej wędrówce. Bagna, zwalone drzewa, gubiony szlak - przygotujcie się ! Dla rowerzystów maaasakra ! Pamiętajcie też, że to dziewicze tereny objęte ścisłą ochroną. Tak więc skręcamy w lewo niebieskim szlakiem. Po kilkudziesięciu metrach, w prawo odchodzi leśna droga (za drzewem na zdjęciu poniżej) którą możemy zajrzeć nad zatokę Wężówki jeziora Glinna (2 min. drogi).

Wracamy na niebieski szlak i udajemy się dalej na południowy-wschód. Droga Sienna staje się brukowaną, a my w pewnym momencie (o) odbijamy w prawo w las. Teraz należy dokładnie trzymać oznaczeń niebieskiego szlaku na drzewach, gdyż ścieżki już tutaj praktycznie nie ma. Ponownie dochodzimy do jeziora Glinna (p). Jest to największe jezioro Puszczy Bukowej i wyraźnie dzieli się na dwa człony oddzielone  na skutek procesu wypłycania. Mamy więc jezioro Glinna Wielka, oraz Glinna Wąska - jako jej południowo wschodnia odnoga połączona wąskim przesmykiem. Lustro wody na wys. 25 m n.p.m., powierzchnia 78 ha, dług. jeziora to prawie 2,5 km, szer. od 100 do 650 m. Linia brzegowa długości 7,5 km  jest dość urozmaicona od płaskiej z rozlewiskami do stromych (12 m) zboczy jeziora Glinna Wąska. Głębokość jeziora sięga 16 metrów i jest całkiem spora na większości jego powierzchni. Brzegi są dość mocno zarośnięte trzcinami i krzewami i dostęp do nich jest w wielu miejscach utrudniony. Pólnocny brzeg jeziora jest porośnięty w większości lasem natomiast od południa przeważają pola i polany.
Tutaj szlak wygląda tak, jak na zdjęciu poniżej i jest coraz gorzej ( a może ktoś powie "coraz lepiej" ;) , bo do zwalonych drzew dochodzą mokradła i dość szerokie koryto strumienia.

W pewnym momencie teren zaczyna się podnosić. Po prawej mamy cały czas brzeg jeziora, a po lewej niskie, sztuczne zbocze zbocze będące skrajem wczesnośredniowiecznego grodziska. Zegnamy jezioro Glinna by po chwili dojść do skraju pola po lewej i jeziora Leniwego (r) . Jezioro Leniwe (Gniłe) położone między jez. Dereń a zatoką Leniwą (Gniłą) jeziora Glinna Wielka . Zbiornik wydłużony 2,6ha o głebokości do 5 m, długość ok. 260 m, szer. ok. 85 m. Linia brzegowa jeziora jest nierozwinięta. Jezioro Leniwe połączone jest bagnistym odpływem z j. Glinna Wielka. Podmokły jest także teren od strony j. Dereń.
Idąc cały czas niebieskim szlakiem przekraczamy wąski odcinek pola aby dotrzeć do kolejnego jeziora. Jezioro Dereń (s) zajmuje powierzchnię 8,13ha a jego głębokość dochodzi do 15m. Lustro na wysokości 25,5 m.n.p.m, długość 350m , szer. 260 m.  Otoczenie zbiornika jest zarośnięte drzewami i wodną roślinnością przybrzeżną ale brzegi w dużej części są dostępne. Na południu Dereń połączony jest ciekiem z j. Glinna Wąska.
Teraz opuszczamy okolice jeziora by wejść na brukowaną Leśną Szosę (t). Po jej drugiej stronie, w lesie, trzeba odnaleźć oznaczenia czarnego szlaku. Nie jest to łatwe, gdyż nie ma tam żadnej ścieżki - po prostu wejdźcie kilkanaście metrów w las po drugiej stronie drogi brukowej i podążajcie za czarnymi znakami w prawo po zboczu "Bukowej Góry". To trudny odcinek  - tędy zwyczajnie nikt nie chodzi a przewalone pnie utrudniają nam wędrówkę. Wreszcie docieramy do bardziej cywilizowanych terenów ;) Dochodzimy do drogi brukowanej (u) z czerwonym i zielonym szlakiem. W prawo dojdziemy do ogrodu dendrologicznego ale my udajemy się w  lewo, brukiem a potemi w prawo za czerwonym szlakiem na asfaltową Drogę Słoneczną. Mijamy polankę z paśnikami i amboną. W punkcie (w) znajdują się ławeczki i tu właśnie można zboczyć, na chwilę z czerwonego szlaku w lewo, aby zobaczyć Karasi Staw. Jest on jednym z elementów ścieżki dydaktycznej obejmującej okolice Ogrodu Dendrologicznego w Glińcu. Jest to sztuczny staw, powstały w 1972 roku, poprzez zalanie mokradeł Surowizny. Na stawie, kilkanaście lat temu (podczas budowy ścieżki dydaktycznej), zbudowano spory pomost z poręczami. Staw ma kształt trójkąta, którego północny wierzchołek jest płytszy i zabagniony.
Wracamy na czerwony szlak i idąc dalej asfaltową Drogą Słoneczną pod górę dochodzimy do Wielkiego Moczaru . Zaraz za nim przecinamy Drogę Kołowską (y) (w prawo Dobropole, w lewo Leśna Szosa) i kroczymy dalej czerwonym szlakiem. Dotarliśmy do Drogi Bieszczadzkiej (z). Chwila odpoczynku na ławeczce i dalej w lewo z czewronmi znakami mijając mokradło Brzezień po lewej stronie, dochodzimy do krzyżówki przy głazie Lewandowskiego (1) .
Przecinamy Leśną Szosę (w prawo Śmierdnica, w lewo Glinna) i idziemy dalej, po asfalcie, mając po prawej rezerwat Kołowskie Parowy. Przy leśniczówce (2) skręcamy w prawo, idąc dalej czerwonym i niebieskim szlakiem po bruku (Zbójny Trakt). Na rozwidleniu (3) skręcamy w lewo, czerwonym szlakiem, na Lisią Drogę która prowadzi nas w doliny wzdłuż strumienia Strumżyk. Dochodzimy do żółtego szlaku i drogi brukowanej (4) biegnącej przy Lisim Potoku. W lewo można dojść do Lwiej Paszczy, ale nasza trasa prowadzi w prawo - ciągle czerwonym szlakiem. Na krzyżówce (5) wchodzimy ponownie na Zbójny Trakt skręcając w lewo (czerwony szlak) i przekraczając Lisi Potok . Po 200 m, w punkcie (6), w lewo (ostro pod górę)  odchodzi leśna ścieżka - wiodąca na wzgórze do pomnika Gene. Nasz trasa prowadzi dalej za czerwonymi znakami, przecinając Królewski Bruk (6) i dalej na północ. Z lewej dołącza droga brukowana (8) (niebieski szlak), a my udajemy się do krzyżówki  Kijewko (9) gdzie  przecinamy czarny szlak i skręcamy w lewo z niebieskim szlakiem, porzucając ostatecznie czerwone znaki wiodące do Kijewa.
Wchodzimy na tereny zabudowane. Niebieski szlak odchodzi w lewo a my udajemy się, pod wiaduktem autostrady, na os. Nad Rudzianką (10) - mając za sobą wyczerpującą wędrówkę przez najciekawsze krajobrazowo i najdziksze obszary Puszczy Bukowej.
Pozycje geograficzne punktów na szkicu trasy ( przydatne dla posiadaczy GPS) w formacie stopnie-minuty-sekundy . Uwaga,  ostatnia wartość jest podana w sekundach - nie w setnych częściach minut !
Jeśli nie możesz zmienić sposobu wyświetlania pozycji w swoim odbiorniku GPS wystarczy że podzielisz sekundy przez 60. Przykład: 53-21-38 = 53-21-38 : 60 = 53-21,633 (więcej).
 
Punkt trasy
Szerokość geogr.  N
Długość geogr. E
a
53-21-38
14-39-38
b
53-20-58
14-40-04
c
53-20-43
14-40-27
d
53-20-35
14-40-24
e
53-20-33
14-40-34
f
53-20-29
14-40-41
g
53-20-03
14-40-27
h
53-19-42
14-40-32
i
53-19-28
14-40-59
j
53-18-47
14-41-12
k
53-18-43
14-41-29
L
53-18-43
14-40-54
m
53-18-?
14-41-?
n
53-17-53
14-40-49
o
53-17-48
14-41-27
p
53-17-38
14-41-18
r
53-17-29
14-41-38
s
53-17-28
14-42-01
t
53-17-29
14-42-25
u
53-17-56
14-42-58
w
53-18-15
14-42-45
y
53-18-46
14-43-10
z
53-18-58
14-43-23
1
53-19-04
14-42-50
2
53-19-19
14-42-23
3
53-19-46
14-42-28
4
53-20-20
14-41-50
5
53-20-40
14-42-01
6
53-20-47
14-42-00
7
53-20-56
14-42-01
8
53-21-10
14-41-43
9
53-21-35
14-41-44