Oficjalna naszywka KK:


Naszywka (w zaniku) występująca tylko u weteranów:


Nieoficjalny identyfikator Kniejołaza:

No to ostatnie to raczej znaczek okolicznościowy

A mnie się ten "nieoficjalny" identyfikator Klubu Kniejołaza podoba!

W starociach rodzinnych plącze się liczący już prawie 100 lat niewielki (ok. 2,5x3 cm) kartonik z naklejonym nań wyszytym TEŻ na kanwie, utwardzonej na sztywno pewnie krochmalem, schematycznym wizerunkiem św. Antoniego. Moja babcia nosiła go w torebce jako rodzaj talizmanu.

W dzisiejszych czasach ani problem wyszywania, usztywnienia, ani "zafoliowania" nie istnieje. Widoczny na zdjęciu karabinek sugeruje, iż mógłby to być breloczek do kluczy lub kluczyków samochodowych. Oprócz loginu i emblematu KK mogłaby widnieć pod spodem data przyjęcia do tego elitarnego zespołu. Oczywiście powinna obowiązywać "wyłączność produkcji i dystrybucji", za opłatą naturalnie.

piękne:)

Do wszystkich Kniejolubców (czyli zalogowanych na stronie) oraz Dreptaczy (czyli gości)!

Jako świeżo upieczony - choć poza ogniskiem - członek Klubu Kniejołaza, otrzymałam dzisiaj emblematy klubowe. Są piękne kolorystycznie, a ten "na rzepa" szczególnie przydatny do "zadawania szyku", bo przylepić to można do czegokolwiek, bluzy, kurtki, plecaka, torby, nawet do letniego podkoszulka (ilu jest tak mało próżnych, by nie skorzystać z okazji i czymś zupełnie wyjątkowym się wyróżnić?). Do tego OSOBISTE, IMIENNE "wizytówki" oraz małe coś w rodzaju kart pocztowych z danymi Puszczy Bukowej, ta sama stonowana kolorystyka - też do wykorzystania "w odpowiednim momencie".

Oczywiście wszystko, co powyżej służy przede wszystkim "rozpoznawaniu" członków Klubu, ale przecież także Jego, jakże należnej "reklamie".

Do PRZYNALEŻNOŚCI jako takiej zachęca - jak mnie zachęciła - działalność wszystkich Kniejolubców, od skromnych Łazików po Opiekuna Kniei, czyli Administratora. Te małe "gadżety" to tylko dodatkowy, ale jakże miły i ładny profit.

Zachęcam w odpowiedzi i podziękowaniu: wejdźcie do Puszczy Bukowej wspólnie z innymi, zorganizowanymi jej miłośnikami! Postulujcie o przyjęcie do Klubu Kniejołaza, a na pewno nie pożałujecie!

Pozdrawiam serdecznie - Romana

Niech najlepszą wizytówką każdego Kniejołaza będzie zawsze goszczący na twarzy uśmiech gdy wędruję po Puszczy. Proponuję również byśmy pozdrawiali tych którzy równierz odwiedzają Knieję (oczywiście chodzi o turystów spotykanych na szlaku).
Jest to zwyczaj kultywowany jeszcze tylko w górach. Wzgórza Bukowe są naszymi małymi górami więc możemy zarażać ludzi kulturą na szlaku.
W Holandii gdzie obecnie przebywam jest to normalne że wędrowca pozdrawiają ludzie będący na spacerze, jadący rowerem, samochodem (w tym wypadku nie oczekuję cudów).
Wracając do naszej rzeczywistości wędrując po Puszczy "zapominam się" i mówię spacerowiczom "dzień dobry", reakcje są różne. W większości zaskoczenie
Pozdrawiam i zachęcam do stworzenia w Puszczy tradycji pozdrawiania się wzajemnie.

Podpisuję się CZTEREMA ŁAPKAMI!

Dawniej - pół, a nawet ćwierć wieku temu takie "pozdrowienia" na szlaku w górach i górkach na południu Polski były czymś zupełnie normalnym, wręcz odruchowym. Teraz jeszcze "zdarzają się" turystom nieco starszym, ale często wywołują zdziwienie połączone z milczeniem, rzadziej odpowiedź po dłuższej przerwie. Chociaż w ostatnich latach odnotowałam jakby "powrót" do ładnej tradycji - i czynią to właśnie "starsze" nastolatki czy osoby ledwie 20-tkę mające na karku. Oby tak dalej!